[ Fiction ] Because of you

posted on 14 Apr 2014 23:22 by nalikakeaw in Shortfic

Title       :               [ Fiction ] Because of you

 

Writer   :               Nalikakeaw

 

Pairing  :               TakaInoo

 

 

 

               

 

 

 

                เสียงฝักบัวซู่ซ่าค่อยลดเสียง แผ่วลงกลายเป็นเสียงหยดน้ำไม่กี่หยดกระทบพื้น   จนกระทั่งเงียบไป  บานกระจกถูกเลื่อนออก  ชายหนุ่มร่างผอมบางเดินออกมาจากห้องกระจกที่ถูกกั้นเอาไว้เป็นส่วนอาบน้ำ  มีผ้าขนหนูพันกายท่อนล่าง และอีกผืนที่เล็กกว่าโปะอยู่บนศีรษะ

 

 

                เคย์เท้าแขนกับอ่างล้างหน้า  จ้องมองเข้าไปในกระจกบานใหญ่  สิ่งที่สะท้อนกลับมา  ก็คือแววตากังวลที่มีสาเหตุมาจาก...

 

 

                ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกดึงออกจากศีรษะ  เผยเส้นผมสีทองสว่างและไฮไลท์สีชมพูสดปอยเล็กๆ ที่เพิ่งไปทำมาเมื่อวาน เพื่อรับบทในละครเรื่องใหม่  ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองตั้งแต่ออกจากร้านทำผม  จนถึงตอนนี้

 

 

                “คิดมากน่าอิโนะจัง  นายไม่เคยทำสีผมที่มันทองขนาดนี้ก็เลยไม่ชินมากกว่า”

 

 

                ฮิคารุให้คำแนะนำเมื่อเขาโทรศัพท์ไปปรึกษา ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย  แต่พอรู้ว่าเมมเบอร์ทุกคนคอยเจออิโนะโอะ เคย์ลุคใหม่ ในวันรุ่งขึ้นแล้วก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาอีกว่าเมมเบอร์จะว่ายังไงกันบ้าง

 

 

                โดยเฉพาะนายคนปากร้ายที่สุดนั่น…

 

 

                ที่จริง  ผู้ชายที่ชื่อ ทาคาคิ ยูยะ  ก็ไม่ใช่คนปากเสียที่จะเที่ยวไปวิจารณ์ใครๆเรื่องสไตล์การแต่งตัวหรือสีผม  เพียงแต่...  คำพูดที่ตรงไปตรงมาแบบนั้นน่ะ ทำให้เคย์เสียความมั่นใจมาหลายครั้งแล้ว

 

 

                ถ้าคราวนี้ไม่ชอบ...จะทำยังไงดีนะ

 

 

                “ก็ช่างสิ! ทำไมเราจะต้องไปสนใจด้วย”

 

 

                ความกังวลใจถูกสลัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว  พร้อมๆกับที่เจ้าตัวสลัดผ้าขนหนูออก วิ่งไปแต่งตัวปานสายฟ้าแลบ เพราะ เหลือบไปเห็นตำแหน่งเข็มสั้นเข็มยาวบนนาฬิกา มันบอกว่าถ้าช้ากว่านี้อีกสิบนาที เขาจะต้องไปสายแน่นอน

 

 

                และในเวลาต่อมา  เคย์ก็ก้าวเร็วๆเร่งรีบออกจากสถานีรถไฟใต้ดินไปยังสตูดิโออัดรายการ  เพราะใช่เพราะกลัวจะไปสาย  แต่สายตาของทุกคนที่มองมาที่เขานี่สิ...  จริงอยู่หรอกว่าผมสีทองขนาดนี้มันเป็นจุดเด่นชวนมอง  แต่มันไม่เหมือนกันกับตอนที่อยู่บนเวทีหรืออยู่หน้ากล้อง  สายตาประหลาดใจของทุกคนที่มองเขาเป็นตาเดียวแบบนั้น  ทำให้เคย์รู้สึกว่ามีอะไรผิดไปหรือเปล่านะ  กับสีผมแบบนี้

 

 

                มีเสียงฝีเท้าก้าวเร็วๆตามหลังมา  เคย์คาดไว้ว่าน่าจะเป็นเมมเบอร์คนใดคนหนึ่งแน่ๆ  แต่ไม่ทันจะได้หันกลับไปทักทาย  ใครคนนั้นก็เดินจ้ำผ่านเขาไปแบบไม่เหลียวหลัง

 

 

                เคย์หยุดเดินทันที  จ้องมองร่างหนาคุ้นตาที่เดินนำไปลิ่วๆด้วยความขุ่นเคือง

 

 

                นี่จำกันไม่ได้หรือรีบมากจนไม่ใส่ใจจะจำกันแน่เนี่ย...

 

 

 

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

               “หืมม์~ เป็นฉัน ฉันก็จำไม่ได้เหมือนกันแหละ หัวทองซะขนาดนี้”

 

 

                ไดกิพูดตามตรง  หลังจากที่ฟังเพื่อนรักบ่นกระปอดกระแปดว่าเมมเบอร์แทบทุกคนเดินผ่านเขาไปโดยที่ไม่มีใครจำเขาได้เลยสักคนเดียว  ไดกิเอง  ถ้าไม่สังเกตเห็นกระเป๋าใบโปรดที่เจ้าตัวสะพายอยู่ ก็คงจะไม่หยุดรอเหมือนกัน

 

 

                “แล้วมันดีหรือไม่ดีล่ะ?”

 

 

                “ดีสิ!” ฮิคารุจับเค้าได้ว่าในน้ำเสียงเรียบๆเรื่อยๆนั้นแฝงอารมณ์ขุ่นมัวที่พร้อมจะก่อพายุได้ทั้งวันรีบพูด  พลางส่งสัญญาณอันตรายไปยังเมมเบอร์คนอื่นๆ  ที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

 

 

                หลังจากที่ได้รับกำลังใจจากทุกคน  เคย์ก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย  แถมมีความมั่นใจกับหัวทองๆของตัวเองขึ้นด้วย แต่นั่นคือความรู้สึกก่อนหน้าที่  ทาคาคิ ยูยะ จะเดินเข้ามา

 

 

                ร่างหนาชะงักอยู่ตรงประตูห้องแต่งตัว  ขมวดคิ้วมองคนผมทองที่ถูกบรรดาเมมเบอร์รุมล้อมอยู่

 

 

                “อ้าว! นายเองเหรอ?”

 

 

                “ใช่ๆๆ ผมสีทองแบบนี้ก็ดูดีใช่มั๊ยล่า~  เหมือนเป็นอีกคนเลยเนอะ”

 

 

                ยูโตะส่งสายตาปิ๊งๆเป็นนัยว่าขอความเห็นแบบดีๆ สักครั้งเถอะนะ  แต่คนอย่างทาคาคิ ยูยะ  ต่อให้เข้าใจ แต่นิสัยปากกับใจตรงกันก็นำไปก่อนแล้ว  ร่างหนาจึงได้แต่พยักหน้าอือๆออๆแบบไม่เต็มใจนัก กับมองสำรวจสีผมของเคย์เพียงแวบเดียว ก่อนจะหันหลังเดินไปนั่งที่มุมห้อง  แล้วไม่มองมาอีกเลย

 

 

                ทำให้ความมั่นใจของเคย์  ที่เหล่าเมมเบอร์ช่วยกันสร้างขึ้นมา แตกกระจายหายไปในอากาศทันที

 

 

                วันนี้ทั้งวัน  เคย์ไม่รู้เลยว่าเขาถ่ายรายการจบไปได้อย่างไร  รู้แต่ว่าเขาต้องฮึด  กอบโกยเอาความมั่นใจเฮือกสุดท้ายมาใช้  เพื่อไม่ให้แสดงอาการเสียเซลฟ์กับสีผมใหม่ที่ใครๆต่างก็ทักกันเป็นทิวแถว  และถึงแม้ผลตอบรับจะออกมาในแง่ดี  แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าแฟนๆจะว่ายังไงบ้างเมื่อเห็นสีผมของเขาผ่านรายการที่เพิ่งบันทึกไปในวันนี้

 

 

                คราวก่อนตัดผมทรงใหม่ก็โดนเมมเบอร์ล้อกลางคอนเสิร์ต   คราวนี้ทำสีผมใหม่..มีแต่คนให้กำลังใจ

 

 

                แต่ทำไมรู้สึกแย่แบบนี้ก็ไม่รู้...

 

 

                เพราะนายคนเดียวเลย....ทาคาคิ  ยูยะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากถ่ายทำรายการจบ   ทุกคนกลับเข้ามาในห้องแต่งตัว  ยกเว้นเคย์ที่บอกเพียงว่าจะไปเข้าห้องน้ำ  แล้วก็หายไปเลย ยาบุรู้ว่าเคย์คงจะหงุดหงิดตัวเองที่วันนี้ทำหน้าที่ได้ไม่ดีนัก ได้ไปล้างหน้าล้างตาหรือเดินเล่นเสียหน่อยก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว  ห่วงก็ไอ้คนที่อยู่ในห้องนี่แหละว่าจะได้รอดกลับออกไปมั๊ย 

 

 

                แต่ดูเหมือนว่ายูยะจะไม่รู้ตัวเลยว่าได้ทำอะไรผิดไป  เพราะร่างหนาเพียงแต่เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เมื่อรู้สึกได้ว่าเมมเบอร์ทุกคนมองเขาด้วยสายตากล่าวโทษ

 

 

                “ ทำไมไม่ให้กำลังใจอิโนะจังหน่อยล่ะ เรื่องสีผมน่ะ”

 

 

                ไดกิทำหน้าบูดใส่  ยูยะแค่ร้องหือ?  เรื่องแค่นี้เองหรือที่ทำให้เมมเบอร์ไม่พอใจ

 

 

                “เรื่องแค่นี้ที่นายไม่ได้ใส่ใจ  มันเป็นปัญหาใหญ่สำหรับอิโนะจังนะ”

 

 

                ฮิคารุพูดขึ้นมาบ้าง  ใจจริงก็ไม่อยากจะโกรธ เพราะเรื่องเล็กๆแบบนี้   แต่ดูเหมือนเคย์จะรู้สึกได้  เหมือนที่เมมเบอร์ทุกคนเองก็คงจะรู้สึก  ว่าที่ยูยะไม่พูดอะไรก่อนหน้านั้น  เพราะเจ้าตัวไม่คิดว่าเคย์เหมาะกับการทำผมสีทอง เพียงแต่ไม่พูดออกไปตรงๆ

 

 

                “ก็ฉันคิดแบบนั้นจริงๆนี่”

 

 

                “โหยยย ใจร้าย!!!”  เซเว่นเมมเบอร์แทบจะร้องออกมาพร้อมกัน  ยูยะเพียงแค่ยักไหล่ไม่ใส่ใจ แถมย้อนให้เมมเบอร์ได้สะอึกพูดไม่ออกอีกด้วย

 

 

                “พวกนายเองก็คิดเหมือนกันใช่มั๊ยล่ะ  นึกว่าอิโนะจังจะไม่รู้หรือไงว่าพวกนายแค่โกหกเพื่อให้เจ้าตัวเขารู้สึกดีน่ะ”

 

 

                “นั่นไม่จริงหรอก”  ยาบุเอ่ยหลังจากที่เงียบฟังมาพอสมควร  “พวกเราแค่คิดว่ามันแปลกตาแค่ในตอนแรก แต่มองๆไปสีผมแบบนี้ก็สวยดี  แล้วเราก็พูดออกไปตรงๆ  ไม่เหมือนนายที่ถึงจะไม่พูดอะไร  แต่ก็ทำให้อิโนะจังรู้สึกแย่ลงกว่าเดิม”

 

 

                “แค่เรื่องสีผมนี่นะ?  พวกนายคิดมากเกินไปแล้วล่ะ ฉันไม่เห็นว่าอิโนะจังจะเป็นอย่างที่พวกนายว่าเลย”

 

 

                “คิดแบบนั้นจริงๆหรือแค่หาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง”

 

 

                ยูยะสตั๊นเหมือนโดนหมัดขวาตรงเข้ากลางแสกหน้า  เมมเบอร์ที่เหลือหันกลับไปมองหน้าซื่อๆ ตาใสๆของเจ้าน้องเล็กของวงเป็นตาเดียว  แม้จะชื่นชมในวาจากล้าหาญ แต่ก็หวาดๆจะมีมวยตามาด้วย  ยูริฉวยโอกาสที่ยูยะยังหาทางไปไม่ได้ หาเหตุบอกลาเมมเบอร์แล้วลากริวทาโรออกจากห้องไปแบบทุลักทุเลเล็กน้อย

 

 

                พอประตูปิด  ทุกสายตาก็กลับมาอยู่ที่ยูยะ  ที่ยังพยายามทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าผิดเต็มประตู สายตาของเมมเบอร์ที่จ้องคาดคั้น  ทำให้ยูยะเริ่มอยู่ไม่สุข  โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า เมมเบอร์ทุกคนแอบสบตาวางแผนกันอยู่เงียบๆตอนที่ยูยะไม่ทันเห็น

 

 

                แล้วหลังจากนั้น  ทุกคนก็เอาแต่พูดว่าเป็นห่วงเคย์ที่ยังไม่กลับมาเสียที  แล้วก็พาลโทษว่าเป็นความผิดของยูยะ  แกล้งกดดันจนคนฟังทนไม่ไหว

 

 

                “ก็ฉันไม่ชอบโกหก!!” ยูยะตะโกนลั่น  “แต่จะให้พูดออกไปได้ยังไงล่ะ ว่าฉันชอบอิโนะจังคนผมดำมากกว่าน่ะ!!”

 

 

                เสียงบ่น เสียงว่าเงียบลงทันที  ยูยะฟึดฟัดเดินหนีไปนั่งอยู่มุมห้องไม่สนใจใครอีกต่อไป  พอๆกับที่คนอื่นๆไม่สนใจในตัวเขา  เพราะพอหันกลับมาอีกทีก็ไม่มีใครอยู่ในห้องแล้ว...

 

 

                นอกจาก....

 

 

                คนที่หายไปตั้งแต่ถ่ายรายการจบที่ไม่รู้ว่ากลับเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน  ต้นเหตุที่ทำให้ยูยะถูกเพื่อนๆดุว่าแล้วก็พากันทิ้งให้ยูยะอยู่คนเดียว  และคนเดียวกันนี้แหละที่กำลังทำให้ยูยะกระวนกระวายด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ  เพราะเคย์ไม่ทักทายเขาเลย  หน้าก็ไม่มองด้วย

 

 

                โกรธกันหรื