[Fiction](¯`·._.·[ ❤The day we kissed❤ ]·._.·´¯) nine

posted on 07 Jan 2013 16:48 by nalikakeaw

Title       -:-           [Fiction](¯`·._.·[ ❤The day we kissed❤ ]·._.·´¯) nine

Writer   -:-           Nalikakeaw

Pairing  -:-           Okadai,Takayabu,Nakachi,Hikainoo,Yamaryu

 

 

 

 

 

                ไม่รู้ว่าข่าวของใครเร็วกว่ากัน  ระหว่างข่าวที่ชินทาโรโพสลงในเว็บบอร์ดของโรงเรียนตอนเช้า หรือข่าวจากนักเรียนทั้งห้องที่ได้ยินเต็มสองหู  ตอนที่ยูโตะ กระโดดเข้ามาหา ตะโกนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดๆ

 

 

                “เมื่อคืนริวทาโรไปนอนค้างบ้านนาย เป็นยังไงมั่ง ได้นอนห้องเดียวกันป่ะ”

 

 

                ในเช้าของวันเดียวกัน

 

 

                แต่ข่าวจากทั้งสองแหล่งก็คือเรื่องเดียวกันนั่นแหละ ยามาดะทำหน้าเบื่อโลกสุดขีดใส่ยูริ  คนตัวเล็กยิ้มแหยๆเป็นเชิงขอโทษที่ปิดปากยูโตะไม่ทัน 

 

 

                แค่ช่วงพักระหว่างคาบเรียนตอนเช้าข่าวก็แพร่สะพัดไปทั้งโรงเรียน  นักเรียนทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องเดินผ่านห้องเรียนของยามาดะมากผิดปกติกว่าทุกวัน  บางคนทำทีเข้ามาหาเพื่อนแต่ซุบซิบอยากรู้เรื่องของยามาดะกับริวทาโร แต่ไม่มีใครได้คำตอบ  ยามาดะไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย  แล้วก็ไม่พูดกับใครด้วย   ไม่มีใครกล้าถาม  เพราะยามาดะอารมณ์ไม่ดี ด่านหน้าที่ว่าซี๊ปึ๊กอย่างยูโตะยังถูกทำตาขวางใส่  แถมโขกหัวให้ด้วยสันหนังสือหนาๆให้เจ็บตัวกลับไปอ้อนยูริได้อีก

 

 

                มีคนออกความเห็นว่าควรไปถามริวทาโร  แต่หน่วยกล้าตายล่าสุดกลับออกจากห้องเรียนของริวทาโรโดยที่มีเก้าอี้นักเรียนปลิวตามหลังมาด้วย  ล่าสุดมีคำขู่จากริวทาโรว่าจะไปอาละวาดที่ชมรมวารสาร  ถ้าหากว่าใครบังอาจเอาข่าวนี้ไปลงหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนล่ะก็...

 

 

                ส่วนชินทาโร...

 

 

                ก็ถูกพี่ชายสำเร็จโทษไปแล้วเรียบร้อย..โทษฐานที่เอาเรื่องนี้ไปโพสในเว็บบอร์ดของโรงเรียน

 

 

                “พวกนายทะเลาะกันเหรอ?”

 

 

                ยูริเลียบๆเคียงๆถาม  ปกติแล้ว  ยามาดะมักจะเบียดเบียนเวลาเรียนด้วยการส่งข้อความไปยั่วโมโหริวทาโรเสมอ แล้วริวทาโรก็จะแล่นมาจัดการถึงห้องด้วยความโมโหสุดขีด มียูโตะกับยูริเป็นกรรมการห้ามมวย จากนั้นเรื่องราวก็จะจบลงตอนที่ทุกคนนั่งกินข้าวด้วยกัน   แต่วันนี้ยามาดะไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าด้วยซ้ำ เอาแต่นั่งเท้าคางเหม่อลอยมองไปที่ประตูห้อง เหมือนรอคอยคนที่ควรจะมา..แต่ก็ไม่มา

 

 

                “ก็คงงั้น..ฉันคง – ทำเกินไปหน่อย”

 

 

                ตอบไม่สมกับเป็นยามาดะ  แต่เจ้าตัวก็ไม่พูดอะไรต่อยูริสงสัยจริง  ที่ว่าเกินไปน่ะมันขนาดไหน

 

 

                “โดนต่อยมาด้วยเหรอ”

 

 

                ยามาดะสะดุ้ง  เผลอยกมือแตะตรงใต้ตาขวา  เหตุเกิดเมื่อเช้าแต่รอยเพิ่งมาชัดจนคนอื่นสังเกตเห็นได้ตอนนี้

 

 

                “โห~ ริวจังหมัดหนักน่าดูเลยนะเนี่ย”

 

 

                ยูโตะมองรอยเขียวช้ำใต้ตาของยามาดะแล้วทำตาโตแบบที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกร้อนตัว  แม้ว่าความจริงแล้วยูโตะจะไม่รู้อะไรเลยก็ตาม

 

 

                “นายต้องทำอะไรไม่ดีกับริวจังแน่ๆ”

 

 

                ยูโตะทำตาใสปิ๊งๆอย่างที่ยามาดะละเกลียดนัก  หรือว่าจะรู้จริงวะ?

 

 

                “อะไร?? ทำไม่ดีอะไร??”

 

 

                พอยามาดะทำท่าร้อนรน ทุกคนในห้องก็พลอยอยากรู้  ถึงจะทำทีเป็นสนใจเรื่องตรงหน้า แต่ร้อยทั้งร้อยก็ทำหูตั้งรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ

 

 

                “ยามะจังนอนน้ำลายยืดใส่ริวจัง?” ยูโตะทำท่าลุ้นเหมือนกำลังเล่นเกมตอบปัญหาชิงรางวัล “อ้าว~ใม่ใช่เหรอ? งั้น เมื่อคืนยามะจังนอนกรนทำให้ริวจังนอนไม่หลับ  ไม่ถูกอีก เอ่อ .. งั้นยามะจังเอากางเกงในของริวจังไปซ่อน เอาหมอนปิดหน้าตอนหลับ ฯลฯ”

 

 

                ยามาดะหัวเราะก๊ากกกกเป็นครั้งแรกของวัน  “ถ้าฉันทำแบบนั้น ป่านนี้คงโดนริวทาโรฆ่าตายไปแล้ว ไม่มาให้นายเห็นหน้าหรอก”   คนอื่นๆที่คอยฟังพากันถอนหายใจ ส่ายหน้า แต่ยูริแอบสังเกตเห็นยามาดะแอบถอนใจเบาๆเหมือนกับจะโล่งใจ ที่ทุกคนเลิกสนใจเสียได้

 

 

                มันทำให้ยูริอดสงสัยไม่ได