(¯`•._.•[ ❤The day we kissed❤ ]•._.•´¯) Eight

posted on 29 Jun 2012 21:51 by nalikakeaw

Title  -:-                (¯`·._.·[ ❤The day we kissed❤ ]·._.·´¯) Eight

 

 

 

Writer  -:-             Nalikakeaw

 

 

 

Pairing   -:-           Okadai, Takayabu, Nakachii, Yamaryu, Hikainoo

 

 

 

 

 

ฮิคารุทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยล้าแบบสุดๆ หนึ่งเดือนแล้วที่เขามาฝึกงานที่โรงแรม ได้เรียนรู้ ได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำ  งานบางอย่างเขาพอทำได้แต่บางอย่างก็ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

 

 

 

สัปดาห์นี้เขากับอีกคนได้รับหน้าที่ให้ทำความสะอาดห้องพักหลังจากที่ลูกค้าเช็คเอาท์ออกไปแล้ว

 

 

 

ปกติแล้วแม่บ้านจะรับหน้าที่ทำความสะอาดเพียงคนเดียวต่อหนึ่งห้อง แต่ยูยะกลับให้เขาจับคู่กับคนที่เขาไม่อยากทำงานด้วยที่สุด

 

 

 

"ทำไมต้องเป็นหมอนั่นด้วยวะ"

 

 

 

"ยูยะคงมีเหตุผลนั่นแหละ"

 

 

 

ยาบุตอบมาแค่นั้น แต่ต่อมาฮิคารุก็เข้าใจได้ว่าทำไม

 

 

 

ยูยะคงไม่อยากให้แม่บ้านต้องเหนื่อยซ้ำสองเพราะต้องตามเก็บผลงานของเขาละมั้ง

 

 

 

เขาทำงานพวกนี้ไม่ได้เรื่องเลย แค่ดูดฝุ่นพรมในห้องยังไม่รู้ว่าเปิดสวิชต์เครื่องดูดฝุ่นตรงไหน งมหาอยู่นานจนอีกคนเดินมาเปิดให้   ดูดฝุ่นก็ไม่สะอาด  เคย์ต้องทำความสะอาดอีกรอบ

 

 

 

ปูเตียง ผ้าปูก็ยับย่นเหมือนมีคนนอนมาแล้วซักสามปี  ไม่เหมือนเคย์ที่ปูได้เรียบตึงชนิดที่โยนเหรียญลงไป เหรียญคงกระเด้งไปถึงเพดาน

 

 

 

ล้างห้องน้ำก็ไม่ค่อยสะอาด จนเคย์เห็นแล้วทนไม่ได้จะลงมือทำเอง  แต่เขาห้ามไว้

 

 

 

"ไม่ต้อง!!!  ไม่รู้ตัวเองหรือไงว่าแพ้สารเคมี ยืนอยู่ตรงประตูนั่นแหละ ตรงไหนไม่สะอาดก็บอกก็แล้วกัน"

 

 

 

ฮิคารุอารมณ์เสีย สภาพของเขาไม่ต่างจากคนใช้คอยให้อีกคนชี้นิ้วสั่ง. 

 

 

 

"ล้างเสร็จแล้วก็ต้องเช็ดให้แห้งด้วย"

 

 

 

ฮิคารุถอนหายใจเฮือก  เขาควรจะทำตัวเองให้แห้งซะก่อนน่าจะดีกว่า มองตัวเองที่เป็นยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำ  ทำให้นึกถึงแม่บ้านที่บ้านของเขาขึ้นมาทันที

 

 

 

เพิ่งรู้ว่างานบ้านมันหนักหนาขนาดนี้

 

 

 

ฮิคารุวางผ้าขนหนูแห้งลงบนพื้น เช็ดๆซับๆ พอให้เสร็จๆไป เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยเต็มทีแล้ว แต่อีกคนกลับฉวยผ้าออกไปจากมือเขา ค่อยๆซับน้ำที่นองอยู่อย่างใจเย็น จนพื้นตรงนั้นแห้งสนิท

 

 

 

"งานนี้ผมทำเองก็ได้"

 

 

 

เคย์พูด หลบเลี่ยงที่จะไม่มองตาคนตรงหน้าเพราะรู้ว่าถูกจ้อง แต่ก็ต้องมีเหตุให้มองเพราะฮิคารุยังไม่ยอมขยับตัวไปไหน

 

 

 

"คุณออกไปก่อนเถอะ  ผมจะเช็ดพื้นให้เอง"

 

 

 

"เดี๋ยวก่อน! ฉันมีเรื่องอยากถาม เฮ้ย!!!!"

 

 

 

ทั้งๆที่เป็นคนรั้งอีกฝ่ายไว้ แต่ตัวเองกลับลื่นไปบนพื้นเปียกๆ  ไถลไปชนร่างบางอีกคนไถลไปด้วยกัน ด้วยความรวดเร็วฮิคารุยกแขนข้างหนึ่งโอบเอวเคย์รั้งเข้าหาตัว แขนอีกข้างยกขึ้นยันกับผนังไว้  เลยไม่ต้องเจ็บตัวกันทั้งคู่

 

 

 

ฮิคารุถอนหายใจโล่งอก...

 

 

 

แล้วใครบางคนก็โผล่หน้าเข้ามาพอดิบพอดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮิคารุอยากรู้จริงๆว่านายฮอนดะให้เงินเดือนลูกจ้างของตัวเองสักเท่าไหร่  เพราะรู้สึกว่าจะทำหน้าที่เกินตำแหน่งงานอยู่มากโข

 

 

 

"คุณทำอะไรน่ะ!!"

 

 

 

"เปล่า"

 

 

 

"อย่ามาโกหก!! คุณคิดจะทำมิดีมิร้ายคุณเคย์ใช่ไหม?"

 

 

 

"หืมม์?"

 

 

 

ฮิคารุมองตัวเอง แล้วก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ายืนอยู่ในท่าให้ชวนคิดแบบนั้นจริงๆเสียด้วย มือข้างหนึ่งของฮิคารุยังค้ำกับผนังห้องน้ำ  มืออีกข้างยังวางอยู่บนหลังของเคย์ ตัวแนบชิดกันจนดูเหมือนกอดกันอยู่  ถ้าไม่มีคนมาขัดจังหวะซะก่อน พระเอก-นางเอกอาจจะกำลังมองตากันอย่างสุดซึ้งในฉากต่อไป

 

 

 

แล้วเขาคิดอะไรอยู่ละเนี่ย?

 

 

 

"เอ่อ- ขอบคุณ"

 

 

 

เคย์เริ่มขยับตัวออกห่าง เพราะเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ  ฮิคารุไม่เคยเป็นแบบนี้  ไม่เคยยอมใคร หากมีใครทำให้รำคาญใจก็จะหาทางเอาคืนให้จงได้ และสีหน้าครุ่นคิดแบบนี้ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

 

 

 

"ปล่อยคุณเคย์ซะ !! "

 

 

 

ยิ่งอีกฝ่ายแสดงความไม่พอใจมากเท่าไหร่ ฮิคารุยิ่งอยากแกล้งมากขึ้นเท่านั้น เพราะนอกจากจะไม่ยอมปล่อยอย่างที่ว่าแล้ว มืออีกข้างยังเลื่อนไปวางที่แก้มของเคย์ ก่อนจะหันไปมองคนขับรถจอมจุ้นอย่างท้าทาย

 

 

 

"ถ้าไม่ปล่อยแล้วจะทำไม  นี่คู่หมั้นของฉัน  มากกว่านี้..ฉันก็จะทำ!!!"

 

 

 

เคย์ถอนหายใจเบาๆเมื่อร่างกายถูกโอบแนบชิด  ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเล่ห์ร้ายนั่นใกล้เข้ามา  จนริมฝีปากของทั้งสองคนเกือบจะสัมผัสกัน  ฮิคารุก็มองเห็นจากหางตาว่าคนขับรถจอมยุ่งที่เขาไม่เคยรู้จักชื่อสักทีกำลังผลุนผลันออกไปพร้อมเสียงบ่นงึมงัม จับความได้แค่ว่า "จะต้องกลับไปรายงานเจ้านาย" 

 

 

 

 "น่าสมเพช ทำเป็นแค่เห่าแต่ไม่กัด คนบ้านนั้นเป็นแบบนี้เหมือนกันหมดรึเปล่า"

 

 

 

 ไม่มีคำตอบ ... ฮิคารุมองคนที่เขากอดไว้อย่างนึกสงสัย บ้านของนายฮอนดะทำด้วยน้ำแข็งหรือไงนะ หมอนี่ถึงได้เย็นชาขนาดนี้ จะถูกจูบอยู่รอมร่อยังไม่มีท่าทีตกใจสักนิด

 

 

 

"ใจเย็นจริงนะ! ไม่กลัวฉันจะจูบหรือไง?"

 

 

 

ฮิคารุเลื่อนมือจากแก้มขาวลงไปที่แผ่นหลังบาง ออกแรงกอดให้มากขึ้นอีก ดูซิว่าจะทำเฉยได้นานแค่ไหน

 

 

 

"คุณปล่อยผมเถอะ มีงานต้องทำอีก"

 

 

 

"ตอบคำถามฉันก่อนแล้วจะปล่อย"

 

 

 

ฮิคารุยิ้มยียวนใส่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ในที่สุดก็ยอมมองหน้ากันตรงๆเสียที แต่ไม่ถึงนาทีก็มองเลยไป จนฮิคารุนึกหงุดหงิดอยากจะทุบกระเบื้องห้องน้ำที่เคย์มองอยู่ทิ้งเสียให้หมด

 

 

 

"ว่าไง? ที่เฉยอยู่เพราะคิดว่าฉันไม่กล้าใช่ไหม?"

 

 

 

"เปล่า แค่คิดว่าคุณคงไม่ทำ"

 

 

 

ฮิคารุขมวดคิ้วใส่เพราะไม่เข้าใจ แต่คำพูดต่อมาของเคย์ก็ให้ความกระจ่างแก่เขา

 

 

 

"กับคนที่คุณเกลียดน่ะ คุณไม่ทำหรอก"

 

 

 

 

 

 

 

ฮิคารุพลิกตัวอยู่บนเตียง เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็หลับตาไม่ลง  คำพูดของเคย์ยังตรึงอยู่ในความคิดเหมือนถูกตอกตะปูลงไปซ้ำๆ  มันทำให้ฮิคารุยิ้มออกมาได้

 

 

 

อย่าคิดว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย..

 

 

 

เสียงโทรศัพท์ดังเตือนว่ามีข้อความเข้า  ฮิคารุคว้ามาเปิดดูแล้วก็ต้องระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้อง

 

 

 

ข้อความนั้นมาจากรุ่นน้องคนหนึ่งที่เขารู้จักสนิทสนมด้วยเป็นอย่างดี อาทิตย์ก่อนเขาส่งข้อความไปปั่นหัวแกล้งเล่นนิดหน่อย แต่คงจะก่อปัญหาให้เจ้านั่นไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ร้อนรนส่งข้อความมา

 

 

 

เลิกแกล้งกันแบบนี้สักที!! [ ยามาดะ เรียวสุเกะ ]

 

 

 

ถ้าฝากข้อความเสียงมาพร้อมกันได้ ฮิคารุอาจจะต้องหูหนวกเพราะเสียงตะโกนคูณร้อยของยามาดะ  และเพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ฮิคารุกดเบอร์โทรศัพท์หาลูกชายคนกลางแห่งตระกูลยามาดะทันที

 

 

 

"ทำบ้าอะไรของพี่น่ะ!!!"

 

 

 

นั่นไงล่ะ! ยามาดะตะเบ็งเสียงผ่านโทรศัพท์แทนคำทักทายปกติ แสดงว่าเมลล์ที่ส่งไปทำให้ชีวิตของเจ้าตัวยุ่งเหยิงพอควร ไม่สิ! ต้องบอกว่าเจ้าของเมลล์อีกคนหนึ่งต่างหากที่ทำให้ยามาดะคลั่งได้ขนาดนี้

 

 

 

"ส่งเมลล์บ้าๆไปให้ริวทาโร เจ้านั่นอาละวาดจนผมจะบ้าอยู่แล้ว!!!"

 

 

 

"แค่ล้อเล่นหน่อยเดียวน่า"

 

 

 

ปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์  ริวทาโรคงจะเอาเมลล์นั่นให้ยามาดะดูแล้ว  เจ้าตัวถึงได้ตามมาเฉ่งเขาได้ถูก

 

 

 

"ล้อเล่นแบบนี้นะ!! เจอกันเมื่อไหร่พี่ตายแน่!!!"

 

 

 

ยามาดะเข่นเขี้ยว  ฮิคารุฟังแล้วไม่นึกกลัวแต่อย่างใด

 

 

 

"แค่อยากให้นายสองคนปิดปากเงียบเรื่องวันนั้น"

 

 

 

วันที่เขาตกลงกับนายฮอนดะว่าจะหมั้นกับเคย์ โดยมีหุ้นของโรงแรมเป็นของหมั้น  ฮิคารุรู้ว่ายามาดะและริวทาโรซ่อนอยู่ในตู้เก็บเบาะรองนั่ง จะไล่ไปก็ไม่ทันเลยต้องทำเฉยไว้

 

 

 

"ตอนแรก ฉันกะว่าจะคุยกับนายหลังจากตอนที่ฮอนดะกับเคย์ออกไปแล้ว  แต่อยู่ๆก็เกิดสงสัยว่าพวกนายไปทำอะไรกันสองคน เลยตามไปเก็บภาพสวีทหวานส่งให้เป็นที่ระลึกไง"

 

 

 

"สวีทกะผีน่ะสิ!! เราแค่ไปกินข้าวด้วยกันนะ!!"

 

 

 

"เออ!! ก็นั่นแหละ ถ้านายสองคนเอาเรื่องวันนั้นไปบอกใครละก็ ฉันจะเอารูปนั่นแปะลงบอร์ดโรงเรียนรับรองว่าชีวิตนายจะยุ่งกว่านี้อีกร้อยเท่า"

 

 

 

ฮิคารุหัวเราะก๊าก เมื่อคิดถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นหากว่าแฟนคลับสาวๆของยามาดะได้เห็นรูปนั้น  ทว่า...คนที่ถือสายอยู่อีกฝั่งนั้นไม่ขำด้วย ซ้ำยังถอนหายใจแรงๆ ตาขวาของฮิคารุเริ่มกระตุกแปลกๆ

 

 

 

"ไม่ทันแล้วล่ะพี่"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"คุยอยู่กับใครน่ะ? ยามาดะ!"

 

 

 

โทรศัพท์แทบจะหลุดมือตอนที่เสียง และเจ้าของเสียงโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว   ยามาดะกระซิบเร็วๆใส่โทรศัพท์ก่อนจะกดวางสาย ไม่สนแล้วว่าฮิคารุจะกลายเป็นพายุหรือลูกระเบิด  เพราะตอนนี้คนตรงหน้าเขาน่ากลัวกว่าหลายเท่า

 

 

 

"ฉันถามว่านายคุยกับใคร!!!"

 

 

 

หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาแทบไม่ได้อยู่อย่างสงบสุข  ริวทาโรตามมาอาละวาดใส่เขาทุกครั้งที่มีเวลาว่าง  ประกาศว่าจะไม่ยอมเลิกราจนกว่ายามาดะจะสามารถหาตัวคนที่ส่งเมลล์มาได้ และก็ทำได้จริงๆเสียด้วย  ขนาดว่านี่บ้านของตัวเองแท้ๆ ยังต้องหนีออกจากห้องรับแขกมาคุยโทรศัพท์ในสวน  ให้ตาย!!!

 

 

 

"คุยโทรศัพท์แค่นี้ ไม่ต้องตามมาหึงก็ได้น๊า~ ริวจัง~"

 

 

 

นัยน์ตากลมใสวาวโรจน์อย่างเอาเรื่อง  แต่คนอย่างยามาดะ เรียวสุเกะ เคยกลัวซะที่ไหน  ไม่อย่างนั้นคงไม่หาเรื่องให้อีกฝ่ายโมโหโกรธาได้ทุกวันหรอก  แต่วันนี้ปะทะคารมกันมาทั้งวันแล้ว เขาเองก็อยากจะเคลียร์ให้เรื่องมันจบเร็วๆเหมือนกัน

 

 

 

"ล้อเล่นน่ะ  คุยกับคนที่ส่งเมลล์ให้นายไง"

 

 

 

"หมอนั่นเป็นใคร? อยู่ที่ไหน? ฉันจะส่งคนของพ่อไปเล่นงานมัน!!!"

 

 

 

ยามปกติก็เฉยๆ ไม่ค่อยยุ่งกับใคร  แต่ยามโมโหขึ้นมาก็ร้ายหัวฟัดหัวเหวี่ยง  นิสัยไม่เข้ากับหน้าตาเลยสักนิด&nbs