Title       :               [Fiction] Rabbit on the Moon [ Little white tiger & Little lion Part ]

 

 

Writer   :               Nalikakeaw

 

 

Pairing  :               Yamayuma, Haruyuya

 

 

 

 

 

 

 

"เหมียว ตื่นเถอะ"

 

 

เสียงเรียกจากนาฬิกาปลุกที่แสนคุ้นเคย ไม่ทำตัวผมขยับ นอกจากจะทำหูกระดิกสองสามทีตอบรับ

 

 

แล้วก็หลับต่อ....

 

 

"นี่ตื่นสิ ไปดูพี่ๆด้วยกันหน่อย"

 

 

ผมหลับตารับรู้สัมผัสนุ่มๆ จากอุ้งเท้าเล็กๆที่เหยียบลงบนหัวอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ก็กระดิกหูรับสักหน่อยเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่ายังได้ยิน  คราวนี้อุ้งเท้าเล็กๆนั่นเลยเพิ่มแรงเหยียบขึ้นอีก ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะขึ้นมาเหยียบบนตัวผมทั้งสี่ขาเลยนะนั่น แต่แค่นี้ผมไม่สะเทือนหรอกครับ แถมยังสามารถเอาคืนด้วยการตวัดขาทั้งสี่ข้างกดร่างผอมๆนั่นลงมาเป็นหมอนข้างได้อีกต่างหาก

 

 

"หนักนะ"

 

 

ผมยังหลับตาไม่รู้ไม่ชี้ แม้ว่าสองขาหน้าของอีกฝ่ายจะยันถูกปลายคางผมแบบเต็มๆก็เถอะ พออีกฝ่ายพยายามหนีจากอ้อมแขนแมวๆของผม ผมก็ตะกายไปคว้ากลับมาทำหมอนได้อยู่ดี จนกระทั่งยอมให้ผมกอดอย่างสงบนั่นแหละผมถึงยอมลืมตา

 

 

"กลางวันก็นอนทั้งวัน กลางคืนก็นอนอีก มิน่าล่ะถึงอ้วน"

 

 

หมอนข้างหูยาวสีเทาบ่นอู้อี้ไม่เต็มเสียงเพราะถูกทับ ผมเลยย้ายตัวเองลงมานอนบนเบาะให้หัวเกยอยู่บนร่างผอมๆนี่แทน เพราะถ้าแกล้งมากๆแล้วหมอนใบนี้เกิดงอนหนีหน้ากลับขึ้นไปอยู่บนพระจันทร์ ผมคงนอนไม่หลับไปจนตาย

 

 

คุณไม่ต้องสับสนไปหรอกครับ ผมจะบอกคุณว่าหมอนขนฟูที่ผมหนุนอยู่นี่คือกระต่าย มีนามว่ายูมะ ที่ตกลงมาจากดวงจันทร์เมื่อหลายเดือนก่อน ซึ่งผมบังเอิญเก็บได้แล้วพามาอยู่ด้วยที่บ้าน  แล้วหลังจากนั้น ก็มีเหตุการณ์ชวนงงหลายอย่างตามมา นับตั้งแต่แมวตาตี่ขายาวข้างบ้านมาอ้างตัวว่าเป็นพ่อกระต่ายมารับลูกคืน ซึ่งผมไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะนอกจากทั้งคู่จะมีสีสันและลวดลายที่เหมือนกันแบบเป๊ะๆ กระต่ายของผมยังเรียกแมวตัวนั้นว่า "ปะป๊า" อีกต่างหาก 

 

 

หรือตอนที่บรรดาพี่น้องกระต่ายอีกสี่ตัวตามลงมาป่วนให้ป๋ากี้กับมี๊สึของผมเกือบหัวใจวายเล่น  และตอนที่ผมได้ไปเหยียบดวงจันทร์ครั้งแรกและกลายเป็นมนุษย์

 

 

เวทมนตร์บนดวงจันทร์ สามารถบันดาลให้ทุกชีวิตบนโลกสมหวังหากมีความตั้งใจและมุ่งมั่น หม่ามี๊ชิเงะ  แม่ของบรรดาแก๊งกระต่ายจอมซนบอกผมไว้ว่าอย่างนั้น แล้วยังทำให้แมวเหมียวสี่ขาอย่างผมกลายเป็นมนุษย์ได้เมื่อขึ้นไปบนพระจันทร์ ส่วนพี่ๆน้องๆรวมทั้งตัวของยูมะเอง ก็กลายเป็นกระต่ายเมื่อลงมาบนโลก

 

 

ฟังดูสับสน แต่อย่างน้อยสมองแมวๆอย่างผมก็พอจะเข้าใจ  แต่ที่ไม่เข้าใจ  ก็คือ  หลังจากที่ส่งหมอนนุ่มขนฟูชื่อยูมะมาให้ผมหนุนนอนสบายแล้ว ทำไมพระจันทร์ต้องส่งบรรดาพี่น้องอีกสี่ตัวของยูมะลงมาด้วยครับ?  แค่น้องชายตัวแสบของผม กระรอกแสนซนชี่น้อย กับแฮมทาโร แฮมสเตอร์จอมป่วน ก็ทำให้ผมปวดหัวไม่เว้นวันอยู่แล้ว นี่เจ้าสองแสบยังได้ไปร่วมแก๊งค์กับพี่น้องของยูมะอีก ทำให้ผมอยากนอนกอดหมอนทั้งวันทั้งคืนไม่รับรู้อะไรเลยจะดีกว่า

 

 

"พวกนั้นทำอะไรแตกอีกเหรอ?"

 

 

โชคดีวันนี้ป๋ากี๊กับมี๊สึของผมไปเยี่ยมบ้านที่โอซากา ไปพร้อมๆกับเจ้านายเรียวและฮิโระจังคนข้างบ้าน เจ้านายของป๊ะป๋าโคโค่ พ่อของยูมะและพี่น้อง  ทั้งสองบ้านเลยไม่มีใครอยู่ ตัวป๊ะป๋าโคโค่เองก็ไม่อยู่ครับ ขึ้นไปดูแลหม่ามี๊ชิเงะที่ท้องโตใกล้คลอดบนพระจันทร์  ทิ้งงานสุดหินเอาไว้ให้ผม...  ถ้าวันนี้เดอะแก๊งทำข้าวของพังอีกละก็ ถึงจะใช้เวทมนตร์ซ่อมได้ก็เถอะ ผมก็จะฟ้องป๊ะป๋าโคะแน่ๆ

 

 

"ไม่ได้ทำอะไรแตกหรอก  แต่ทุกคนกำลังปีนรั้วกันล่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

ผมวิ่งสี่ขาตาเหลือกออกมาถึงหน้าบ้าน  ไม่เห็นแก๊งกระต่ายวิ่งเล่นในสนามหญ้าใต้แสงจันทร์อย่างเคย ชี่น้อยกับแฮมทาโรก็ไม่อยู่..

 

 

ผมก็เลยกระโดดขึ้นไปบนกำแพงที่กั้นระหว่างบ้านเจ้านายเรียว และบ้านป๋ากี้กับมี๊สึของผม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ นั่นไงล่ะ!!! บนกำแพงรั้วหน้าบ้านของเจ้านายเรียว ใกล้ๆกับประตูบ้าน

 

 

อยู่กันครบแก๊ง ทั้งเจ้ากระรอกแสบชี่น้อย เคนโตะกระต่ายขนสีน้ำตาลอ่อนทั้งตัว พี่คนโตของแก๊งกระต่าย ฟูมะ กระต่ายขนฟูฟ่องสีขาวทั้งตัวพี่คนรองจากเคนโตะ  โฮคุโตะ กระต่ายสีเทาทั้งตัวยกเว้นขนรอบๆคอที่เป็นสีขาว น้องชายคนรองถัดจากยูมะที่เป็นลูกคนกลาง ส่วนน้องเล็ก ยูโกะกระต่ายขนสีขาวแซมเทาที่มีใบหูลู่ไปข้างหลังต่างจากบรรดาพี่น้อง แล้วยังมีแฮมทาโรตัวน้อยเกาะหลังอยู่ด้วย

 

 

"พวกนายลงจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ !! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า!!"

 

 

ผมร้องเหมียวๆ ตะโกนข้ามไปอีกฟากฝั่งกำแพงรั้ว  แต่นอกจากจะไม่มีใครทำตามแล้ว ทุกคนยังมองกลับมาด้วยสายตาที่... แบบว่า... ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นแมวโง่พิกล

 

 

"ตื่นตูมทำไมเนี่ย นี่มันตอนกลางคืนแล้วนะนาย ไม่มีใครเห็นเราหรอก"

 

 

ไม่ให้ผมตื่นตูมได้ยังไงครับ.. ถึงจะเป็นกลางคืน แต่พระจันทร์เต็มดวงสว่างโร่ยิ่งกว่าไฟตามถนนทุกดวงรวมกันเสียอีก เกิดมีใครขับรถผ่านมาเห็นกระต่ายสี่ตัวนั่งชมวิวอยู่บนกำแพงมิแตกตื่นกันเหรอนั่น กำแพงรั้วนี่ก็ใช่ว่าจะสูงน้อยเสียเมื่อไหร่

 

 

"เอาน่าๆๆ ถ้าเกิดมีใครขับรถผ่านมา พวกเราค่อยกระโดดลงไปในสวนก็ได้ เนอะยูมะ!"

 

 

ผมก้มลงมองข้างล่าง ตรงที่ที่ผมกับยูมะยืนอยู่ด้วยกันเมื่อหนึ่งนาทีก่อน ยูมะไม่อยู่ตรงนั้น แต่กระโดดขึ้นมายืนอยู่ข้างๆผมซะแล้ว

 

 

"เฮ้ย!!! ขึ้นมาตอนไหน?"

 

 

"เมื่อกี๊นี้เอง เกาะหลังเหมียวขึ้นมาแหละ"

 

 

ยูมะตอบตาแป๋ว ทำให้ผมถึงบางอ้อตอนนั้นเองว่าที่ไปเรียกผม ก็เพราะอยากให้ผมช่วยพาขึ้นมาบนกำแพง ไม่ได้อยากจะให้มาห้ามพี่ๆน้องๆเสียหน่อย

 

 

"เมื่อกี๊ไม่ได้พูดสักหน่อยนี่ว่าให้มาห้าม"

 

 

นับวันยิ่งเจ้าเล่ห์เหมือนพี่ๆน้องๆเข้าไปทุกที ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าไอ้ตาแบ๊วๆใสๆนี่ จะเป็นจริงอย่างที่เห็นหรือเปล่า

 

 

"เหมียว..ฉันอยากไปตรงโน้นอ่ะ"

 

 

"ก็เดินไปสิ .. แค่นี้เอง"

 

 

"ฉันเป็นกระต่ายนะ เดินบนทางแคบๆสูงๆแบบนี้ไม่ถนัดอ่ะ กลัวหล่น เหมียวพาไปหน่อยสิ.. นะ"

 

 

ปิดท้ายด้วยเสียงอ้อนๆ กับแววตาอ้อนวอนทำให้ผมใจอ่อน สุดท้ายก็ต้องยอมให้ยูมะเกาะหลังพาเดินไปบนกำแพงรั้ว นี่ถ้ามีมนุษย์คนไหนผ่านมาเห็นเข้าคงเห็นเป็นเรื่องแปลกประหลาดยิ่งกว่าได้เห็นกระต่ายกระโดดขึ้นกำแพงได้เสียอีก

 

 

"ยามะลำเอียง!! ทำไมใจดีกับยูมะคนเดียวล่ะ"

 

 

ชี่น้อยกับเจ้าแฮมแข่งกันส่งเสียงประท้วง เออนะ ถ้าน้องสองคนว่าง่าย ป่วนผมน้อยลงกว่านี้ผมอาจจะพิจารณาก็ได้มั้ง

 

 

"ถ้าชี่น้อยกับแฮมทาโรยอมเป็นหมอนให้กอดทุกคืน บางทียามะอาจจะใจดีด้วยก็ได้นะ"

 

 

กระต่ายยูโกะพูดเหมือนกับรู้ใจผม กระรอกน้อยกับหนูแฮมสเตอร์เลยพากันส่ายหัวดิก

 

 

"ไม่ไหวมั้ง พวกเราตัวเล็กนิดเดียว เดี๋ยวก็โดนทับแบนแต๊ดแต๋"

 

 

"ให้ยูมะเป็นหมอนเหมือนเดิมดีแล้วล่ะ ว่าแต่ยูมะไม่หนักมั่งเหรอ?"

 

 

ชี่น้อยถามตอนที่ยูมะไถลลงจากหลังของผมลงไปยืนข้างๆแล้ว กระต่ายตาแบ๊วพยักหน้าแรงๆเป็นคำตอบ แต่ประโยคที่พูดตามหลังมานั่น ทำให้ผมรู้สึกตัวพองแปลกๆ หัวใจเต้นแรงด้วยความยินดีเหมือนตอนที่ป๋ากี๊หรือมี๊สึยื่นเนื้อชิ้นโปรดมาให้

 

 

"ก็หนักนะ แต่ว่ามันอุ่นดี"

 

 

"งี้นี่เองงงงงงงง"

 

 

แก๊งกระต่ายพยักหน้าแล้วทุกคนก็เลิกสนใจเรื่องนี้ หันไปชมวิวทิวทัศน์จากมุมสูงพลางหันไปคุยกันเองหงุงหงิง จนกระทั่งผมมองเห็นแสงไฟจากรถยนต์มาจากไกลๆ จึงได้ชวนกันกระโดดกลับเข้ามาในบ้าน หูผมแทบชาเพราะได้ยินเสียงบ่นเสียดายของแก๊งกระต่าย

 

 

"บ่นจริงพวกนาย เดี๋ยวค่อยกระโดดขึ้นไปใหม่ก็ได้นี่"

 

 

"พวกเราไม่ได้เป็นแมวเหมือนนายนี่นา จะกระโดดขึ้นไปแต่ละทีต้องใช้เวทมนตร์ช่วย ใครจะสบายเหมือนยูมะมีแมวให้เกาะหลัง เชอะ!!"

 

 

กระต่ายสีขาวขนฟูนามว่าฟูมะ เชิดหน้าใส่ผม  ก็ใครมันจะไปรู้เล่า! ตอนอยู่บนดวงจันทร์ก็เห็นกระโดดเด้งดึ๋งอยู่บนต้นไม้บ่อยไป ที่แท้ก็ใช้เวทมนตร์นี่เอง

 

 

"เอ๋!!! แบบนี้ยูมะก็สบายอยู่คนเดียวสิ เวทมนตร์ก็ไม่ต้องใช้ ไม่ต้องออกแรงปีนเองด้วย ขี้โกงนี่นา"

 

 

เหมียว! ผมเห็นด้วยกับเสียงประท้วงของยูโกะครับ ว่าแต่กระต่ายเจ้าเล่ห์ของผมเกิดติดใจวิวบนกำแพงหรือยังไงครับถึงไม่ยอมลงมา เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นเข้าหรอก

 

 

"ยูมะ ลงมาได้แล้ว"

 

 

ผมร้องเรียกเหมียวๆแต่กลับไร้เสียงตอบรับ พอมองขึ้นไปบนกำแพงก็ไม่เห็นกระต่ายสีเทาลายเสือแม้แต่เงา

 

 

หายไปไหน?

 

 

ผมเลยกระโดดขึ้นไปบนกำแพงอีกครั้ง แต่เท้ายังไม่ทันจะได้แตะบนขอบกำแพง หัวก็โหม่งเข้ากับอะไรสักอย่างกลมๆ นุ่มๆอย่างแรง  แต่สองขาหน้ายังเกาะไว้ได้ พอผมปีนขึ้นไปอยู่บนกำแพงได้ ลูกกลมๆนั่นก็กลิ้งไปอยู่กลางถนนพอดี สายตาแมวอย่างผม สามารถมองเห็นได้ดีในเวลากลางคืน แต่ถึงอย่างนั้นแสงไฟจากรถยนต์ก็ทำให้ผมหยุดสายตาไว้ที่ลูกกลมๆนั่นได้ชั่วครู่  ที่แท้แล้วมันคือลูกบอลไหมพรมสีเทาสลับดำ ตอนที่ผมกำลังคิดว่าใครเป็นคนขว้างเจ้าลูกบอลนี่ใส่หัวผม เจ้าลูกกลมๆนั่นก็เริ่มมีหูงอกออกมา หูยาวๆเหมือนหูกระต่าย จากนั้นผมเก็เริ่มมองเห็นดวงตา ตาแบ๊วๆคู่หนึ่งที่ผมคุ้นเคย ...

 

 

ไม่ใช่ลูกบอลนี่หว่า!!!!

 

 

"ยูมะ!! ออกจากตรงนั้นเร็วเข้า!!!"

 

 

แสงไฟจากรถยนต์ใกล้เข้ามาแล้ว ผมร้องตะโกน กระโดดลงไปที่ฟุทบาธอย่างรวดเร็ว แต่ยังช้ากว่าเจ้าเครื่องยนต์ติดล้อ มันวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อเท้าของผมแตะพื้น....

 

 

ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า ... และเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มที่ค่อยๆไกลออกไปในความมืด

 

 

 

 

 

ไม่จริง!! ... สมองแมวๆของผมคิดได้เท่านี้  ขาทั้งสี่ก้าวไม่ออกหรืออาจเป็นเพราะหัวใจของผมหยุดเต้นไปแล้วก็ได้

 

 

ทุกอย่างมันรวดเร็วเกินไป...

 

 

หลังจากนั้น..เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ผมไม่รับรู้   รู้แต่ว่าขาทั้งสี่กำลังเดินเข้าไปตรงจุดที่ยูมะเคยอยู่ กลิ่นของกระต่ายสีเทาลายเสือที่ผมนอนกอดทุกคืนยังหลงเหลือ

 

 

แต่ยูมะไม่อยู่แล้ว....

 

 

"ยูมะ นายหายไปไหน?"

 

 

ผมร้องเหมียวๆ เบาๆเหมือนตอนที่ชี่น้อยกับแฮมทาโรถูกทำให้หลับเหมือนตาย แต่ตอนนี้ป๋ากับมี๊ไม่อยู่ปลอบใจผม ป๊ะป๋าโคโค่ก็ไม่อยู่ช่วยกันตามหาเหมือนครั้งก่อนด้วย

 

 

ทำไงดี?

 

 

"เหมียว ฉันอยู่ตรงนี้"

&nb